В фойе МБО ДО "БДШИ №1" перед входом в зал оформлена выставка детских рисунков "Копирую Б. Урманче". На выставке представлены работы учащихся со всей Ресбулики: Елабуга, Казань, школ г. Буинска и Буинского района.

Буген без Саба районы балалар китпханэсе оештырган Кунелем хэзинэлэре дип аталган кургэзмэдэ булдык.Уткэннэрне барлау кебек оештырылган музейны сезгэдэ курсэтэсе килэ дусларым. Бала үзен Кеше итеп тойсын өчен,аңарда милли горурлык,туган телгә мәхәббәт хисе тәрбияләргә кирәк.Шуның өчен дә мәктәпкәчә яшьтәге балаларны тәрбияләүдә халкыбызның борынгы гореф-гадәтләрен,йолаларын һәм бәйрәмнәрен өйрәтү мөһим чараларның берсе булып тора.Ана телендә тәрбияләнгән бала гына үз милләтенә ,аның теленә һәм гореф-гадәтләренә чын мәгънәсендә ихтирамлы була.
Сабыйларның сәламәтлеген ныгыту,физик һәм шәхси үсешен тәэмин итү,тәрбия эшендә милли гореф-гадәтләрне куллану-балалар бакчалары эшчәнлегенең төп бурычы.
Без тирән үзгәрешләр чорында яшибез.Мондый шартларда һәркемнең иҗади эшләү,яңалыкка омтылу,тәрбия укыту эшен заман тәлапләренә җавап бирерлек итеп оештыру сорала.




Татар халкының үзенең бәйрәмнәре,милли йолалары иң әһәмиятлесе.Милли бәйрәмнәр – халыкны милләт итеп берләштерә торган чараларның берсе.Без үз эшебездә халык педагокикасы хәзинәләреннән киң файдаланабыз.
”Сөмбелә”,”Нәүрүз”,”Карга боткасы”,”Сабан туе”,Әбиемнең серле сандыгы” бәйрәмнәрен уздырып,балаларда милли традицияләргә мәхәббәт тәрбиялибе Балалар илгә,көнгә ямь бирүче чәчәкләр;өлкәннәрнең иң матур,иң изге хыяллары һәрчак балаларга барып тоташа.
“Үткәнен белмәгән,милли тәрбия алмаган кешенең киләчәге юк”,-ди күренекле мәгърифәтче Шиһабиттинт Мәрҗани.
Ә бит.үткәнебезгә күз салсак,татар халкы гомер-гомергә эшчән,әдәпле.кунакчыл,ачык йөзле,миһербанлы булган.Матур гореф-гадәтләр,милли бәйрәмнәр,күп төрле йолалар хезмәт кешесенә дәрт өстәгән.шуны онытмаска кирәк:без балаларны милли рухта тәрбияләп үзебезнең бәхетле киләчәгебезне хәзерлибез,чөнки милли рух- акыл һәм гүзәллек,зәвык һәм әхлак,хезмәт һәм тәрбия чарасы ул.

Привет Всем!!! Я хочу чтобы у меня было больше друзей на проекте "Культурный дневник школьника". Поэтому хочу немного рассказать о себе. Надеюсь после прочтения поста вы захотите со мной дружить и добавитесь ко мне в друзья.

Меня зовут Анвар.Мне семь лет. Я учусь в первом классе Пестречинской школе №2.
Мой любимый предмет в школе – окружающий мир, мне интересно узнавать новое о мире, в котором я живу, и рассуждать на тему мира вокруг нас.
Также я очень люблю путешествовать и посещать новые места: театры, музеи, концерты. Поэтому я с удовольствием принимаю участие проекте "Культурный дневник школьника".


Больше всего на свете я ценю отношения с людьми. Я много времени провожу с друзьями — среди них есть как мальчики, так и девочки. Я считаю себя хорошим другом: если кому-то из моих приятелей плохо, я всегда стараюсь выслушать, утешить. Люблю делать комплименты, потому что когда говоришь людям добрые слова, то они становятся добрее и счастливее. Друзья присоединяйтесь ко мне и не забывайте про лайки

Привет, ребята!
Вот еще одно культурное место в Альметьевске.Проспект Габдуллы Тукая Изначально этот проспект, одна из главных улиц города Альметьевска, был назван в честь Карла Маркса. Однако в 90-х годах название переменили, дав проспекту имя татарского народного поэта. Проспект прекрасно обустроен, он отлично подходит для прогулок и культурного отдыха в Альметьевске.

Скульптура Вдохновение представлено верхом на Пегасе. Автор М. Гасимова «Вдохновение», как раз расположена на пересечении пр.Тукая и и ул.Ленина.

17 ноября всемирный день памяти жертв ДТП.Ежегодно в дорожно транспортных проишествиях гибнет больше миллиона человек.Сегодня в нашем районе прошли акции памяти жертв ДТП.Такая акция прошла и у нас в поселке.Включенными фонариками (сотовых телефонов) направленными в небо почтили мы память погибших.Вспомнили основные правила перехода дороги,высадки детей из автотранспорта,собрали из букв надпись "сбавь скорость".Каждый участник акции получил буклет безопасность на дорогах и сигнальный жилет.

Рэссам, якташыбыз Илсояр Шэрипованын "Туган ягым бизэклэре" дигэн картиналар кургэзмэсе бик матур. Анын хэр ижат жимеше кунелен биреп эшлэнгэн, туган якнын гузэллеген, табигать куренешлэрен , матурлыкны тасвирлый.Рэссамнын илен , табигатьне яратуы картиналарыннан чагылып тора.Берсеннэн-берсе матур чэчкэлэрне, су буйларын барлык нечкэлеклэре белэн тасвирлый ала Илсояр Шэрипова.

Безнен мэктэп китапханэсе бик матур,зур хэм китапларга бай.Анда Габдулла Тукай,Александр Пушкин, Гоголь, Толстой ижатлары белэн якыннан танышырга була. Янадан-яна эдэбият кайтып тора. Шулай ук безнен китапханэгэ торле газета хэм журналлар килеп тора,"Сабантуй", "Ялкын" журналлары белэн дэ, "Комеш кынгырау" газеталары белэн дэ танышырга момкин.

Актаныш районы туган як музее 1975 елның 17 маенда җәмәгать башлангычында үзенең эшчәнлеген башлап җибәрә. 1977 елның 7 ноябрендә беренче тамашачыларны кабул итә. Туган як музеена нигез салучы - Гарипова Ибраһим Гариф улы. 1993 елның 1 гыйнварында Актаныш районы туган якны өйрәнү музее дәүләт карамагы астында, ТР Дәүләт музее филиалы. 2003 елның 5 маеннан “Актаныш районы туган якны өйрәнү музее” дәүләт оешмасына үзгәртелә. 2012 елның 12 маеннан “Татарстан Республикасы Актаныш районы туган як музее” Дәүләт бюджет оешмасы.

Ча́пельник (сковоро́дник) — кухонная принадлежность. Представляет собой крюк с упором на деревянном черенке, предназначенный для захватывания чапéлы — сковороды, не имеющей ручки и потому пригодной для установки в печь или духовку. По Далю, слово образовано от диалектного чапать — «хватать, цапать».

Также чапельником в плотничном и столярном деле называют шип в виде трапеции для скрепления брёвен, деревянных брусьев. Например: вязка сковородником, замок в сковородник (рубка брёвен, когда концы кладутся накрест, а конец бревна вырубается в виде сковородника, развалистым шипом).

Лапти (ед. ч. — лапоть) — низкая обувь, распространённая на Руси в старину, и бывшая в широком употреблении в сельской местности до 1930-х, сплетённая из древесного лыка (липовые, вязовые и другие)[1], берёсты или пеньки[2]. Для прочности подошву подплетали лозой, лыком, верёвкой или подшивали кожей[2]. Лапоть привязывался к ноге шнурками, скрученными из того же лыка, из которого изготавливались и сами.


Чабата — Русьта таралган тәбәнәк аяк киеме. Авыл җирлегендә 1930 елларга кадәр кулланылышта йөри. Юкә, карама һ.б. агачларның курысыннан, кайрысыннан яки сүсеннән үрелеп ясала.

Чабатаны язма чыганакларда беренче тапкыр искә алу XII гасырга карый. Чабаталар шулай ук белорусларда, карелларда, финнарда, мордвада, чуашларда, татарларда, украиннарда таралган була.