БӘЙРӘМНӘР

Китап белем чишмәсе.

Китап-укытучы ул,

Күпне белә, өйрәтә,

Киңәш бирә кисәтә.


Китапны күбрәк укысаң,

Тормышны җиңеләйтә.

Авызы юк, теле юк,

Ләкин барын аңлата.

Үзендәге бар белемен

Кешеләргә тарата.


Укыгыз сез китапны,

Кызыксынып укыгыз!

Ул бит белем ачкычы,

Кешедәй яратыгыз.

Серп (др.-русск. сьрпъ) — закруглое ручное сельскохозяйственное орудие, жатвенный нож. Обычно используется для уборки зерновых культур, жатвы хлебов и резки трав (при заготовке фуражных кормов для скота). Появился в эпоху неолита как орудие для собирания дикорастущих злаков.

Каймак туглап май язу өчен кулл. торган тар, тирән кисмәк. ГӨБЕ АТЛАУ – Гөбедә май язу. ГӨБЕ МАЕ – Атланмай, ак май. ГӨБЕ ТАЯГЫ – Атлавыч. ГӨБЕ ӘЙРӘНЕ – Май язганнан калган сыекча

Пи́шущая маши́на ( «печатная машинка») — механический, электромеханический или электронно-механический прибор, оснащённый набором клавиш, нажатие которых приводит к печати соответствующих символов на носителе (в большинстве случаев это бумага). Широко использовалась в XIX—XX веках. В настоящее время пишущие машины по большей части вышли из употребления, их функцию стали выполнять персональные компьютеры, укомплектованные принтерами.

Самова́р — металлический сосуд для кипячения воды и приготовления чая. Первоначально вода нагревалась внутренней топкой, представляющей собой высокую трубку, наполняемую древесными углями. Позже появились другие виды самоваров — керосиновые, электрические и пр. В настоящее время почти повсеместно вытеснены электрическими чайниками и чайниками для плит.

Бүген - Халыкара пешекчеләр көне. Әлеге хезмәт ияләрен һөнәри бәйрәмнәре белән тәбрик итәбез!Сезнең һәрберегезгә рух ныклыгы, күңел көрлеге һәм сәламәтлек телибез. Ил-көнегез тыныч, барыр юлларыгыз киң, туар таңнарыгыз имин булсын. Йортларыгызда иминлек, гаиләләрегездә тынычлык, муллык һәм бәхет-шатлыклар хөкем сөрсен.

БЕЗНЕҢ КЛАСС! 1 һәм 3 класс

Тормышыбыз, яшәешебезнең төп ризыгы – икмәккә багышланган көннең календарьдә аерым бер әһәмияткә ия булуы гаҗәп түгел.

Безнең бер көнебез дә икмәктән, ипекәйдән башка үтми. Аны ел саен 16 октябрьдә билгеләп үтәләр.
Бәйрәм Халыкара пешекчеләр һәм кондитерлар берлеге тәкъдиме белән 2006 елда кабул ителгән. Ә датасы 1945 елның 16 октябрендә Берләшкән Милләтләр Оешмасының авыл хуҗалыгы һәм азык-төлек программасы булдырылуы уңаеннан билгеләнгән. Икмәкнең урыны – өстәл түрендә. Ул – тормышыбыз чыганагы, элекке елларда гаиләдә байлык, бөтенлек билгесе булган. “Икмәк – һәр нәрсәгә баш”, “Ипи-тоздан башка ашның тәме юк” кебек гыйбарәләрне балачактан ук сеңдерәләр. Икмәкнең берничә мең еллык тарихы бар. Фәнни тикшеренүләргә караганда, беренче икмәк ризыклары сигез мең ел элек барлыкка килгәннәр. Ярма белән судан әзерләнгән көлчәләрне кыздырылган ташларда пешергәннәр. Беренче тапкыр чүпрәле икмәкне Мисырда ясарга өйрәнгәннәр. Шул вакытта ук аны туендыручы итеп, кояшка тиңләгәннәр.