Һәйкәл куяр идем Әниемә...
Сабырлыкның алсу гөленнән.
Бер кайчан да түгелмәсен иде
Кайнар яшьләр аның күзеннән!!!
Әрнү-газапларын алып ташлап,
Бәхет өяр идем җаныңа,
Син әле дә сабыр Әни бәгърем
Мин баш иям синең каршыда!!!
Яшьләр мени?...энҗе тама җиргә...
Җем-җем килеп җирне иркәли.
Очкын чәчкән караш күрер өчен
Бирер идем Әни, әллә-ни.
Кулларыңны алам кулларыма
Әни син бит миңа бик кирәк!
Озын гомер ,олы бәхет теләп
Яңа елга керик бергәләп.
Бар булганым... Син булганга гына,
Вакытында бирдең киңәшең,
Гомерем буе синең сүздән чыкмый,
Рәхмәт укып гомер итәмен.
Һәйкәл куяр идем Әниемә
Исемнәрен язып алтыннан...
Шөкер Аллам! Әнием! дип сагынып,

Энкэй ...Фэрештэгэ тинлэр идем сине,
Ходай сине шулай яраткан...
Юктыр,энкэй,ботен доньясында
Безне уйлап шулай жан аткан...
Син ойрэткэн дога сузе бн
Мин Ходайга шулай ялварам..
Фэрештэдэй изге энкэемэ
Озын гомер бирче,дип,Аллам!
Без кайтасы юлдан кузен алмый
Котэсендер энкэй кон саен...
Сагышынны жиллэр таратадыр...
Юатадыр бары ак каен...
Бала кунеле далада шул диеп
Рэнжи курмэ энкэй ялгыш та...
Фэрештэдэй изге жан коткэнгэ
Рэхмэтле без хэрчак язмышка!!!
Ана мэхэббэтен тинлэп булмый,
Жир йозендэ ботен байлыкка.
Эчкерсез хэм ин чын сою белэн,
Тик аналар гына ярата...
Ана мэхэббэте-кочле сою,
Ана мэхэббэте-саф чиста.
Йорэген дэ алып бирер булып,
Тик АНАЛАР гына ярата!!!

Кем мине тудырды? Әнием!!! Кем мине төн йокыларын йокламыйча,төннэр буе багып чыкты? Әнием!!! Беренче адымнарымны атлап киткәндә,шатлык күз яшьләрен чыгарып,минем өчен иң куанган кеше кем? Әнием!!! Мәктәп hәм студент елларында минем өчен,эчтән генэ ут йотып йөруче кем? Энием!!! Олы тормышка аяк баскач,мина фатихасын бирүче кем? Энием!!! Мин кайда гына йөрсәмдә! Кайда гына эшләп,яшәсәмдэ- мин ЭНИЕМНЕН йөрэк түрендә!!! Ул мине гел уенда йөртә,догасыннан калдырмый!!! Мина ин беренче булып ярдэмгэ килуче, минем унышларыма миннэн дэ артык шатланучы кем? Энием!!!! Минем очен - шэфкатьле кузлэр, кайгыртучан йорэк, назлы сулыш, йомшак куллар гына тугел, Эни hэркайда hэм hэрчак мине саклаучы фэрештэ ул.
ЭНИЕМ , КАДЕРЛЕМ МИНЕМ!!!! Мин сине бик яратам hэм хормэт итэм! Сине бэйрэм белэн Котлап, озын Гомер, сэламэтлек,тигез тормыш телим! Алга таба да ЭТИЕМ белэн бер-берегезгэ терэк булып, кирэк булып, балаларыгызнын, оныкларыгызнын игелеген куреп яшэгез! Мин Сезне бик яратам! Мин Сезне беркайчанда ташламам! Алла Бирса!

Җир йөзендә иң матур сүз- Әни. Ул- һәр кеше әйтә торган беренче сүз һәм дөньядагы барлык телләрдә дә ул бердәй ягымлы. Әни куллары- иң мәрхәмәтле һәм назлы куллар, алар барын да эшли ала.Әни йөрәге– иң турылыклы һәм сизгер йөрәк: аңарда мәхәббәт беркайчан да сүнми, ул бернәрсәгә дә ваемсыз булмый.
Һәм биш яшьме, илле яшьме-күпме генә булмасын, -кешегә һәрвакыт әни кирәк, аның иркәләве, ягымлы карашы кирәк.Әниеңә мәхәббәтең никадәр зур булса, тормышың да шулкадәр шатлыклы һәм якты була.
Әни-җирдә иң газиз, якын кеше. Чөнки ул сине тудырган, күкрәк сөтен имезгән,җыр көйләп бишектә тирбәткән, беренче елмаюыңны күреп куанган, туган телне өйрәткән, халык моңын куңелеңә сеңдергән…
БӘЙРӘМЕБЕЗ БЕЛӘН,КАДЕРЛЕ ӘНИЛӘРЕБЕЗ!!!БАРЫСЫ ӨЧЕН ДӘ БИК ЗУР РӘХМӘТ СЕЗГӘ!*

Купол мечети напоминает шапку -корону, Казанскую шапку, которую раньше носили казанские ханыю

В прошлом татары в массе своей были сельскими жителями. Поэтому их народные праздники были связаны с циклом сельскохозяйственных работ. Как и у других земледельческих народов, особо ожидаемой у татар была весна. Это время года встречали праздником, который получил название «Сабан туе» — «свадьба плуга».
Сабантуй – очень древний праздник. В Алькеевском районе Татарстана обнаружен надгробный камень, надпись на котором гласит, что усопшая почила в 1120 году в день Сабантуя.
Традиционно перед праздником юноши и пожилые мужчины начинали сбор подарков к Сабантую. Самым ценным подарком считалось полотенце, которое получали с молодых женщин, вышедших замуж после предыдущего Сабантуя.
Сам праздник отмечали состязаниями. Место их проведения назывался «майдан». Состязания включали в себя скачки, бег, прыжки в длину и высоту, национальную борьбу корэш. Во всех видах состязаний принимали участие только мужчины. Женщины лишь наблюдали со стороны.
Состязания проводились по веками выработанному распорядку. Начинали их скачки. Участие в них считалось престижным, поэтому на деревенские скачки выставляли коней все, кто мог. Наездниками были мальчики 8—12 лет. Старт устраивали в отдалении, а финиш — на майдане, где их поджидали участники праздника. Победителю дарили одно из лучших полотенец. Владельцы скакунов получали отдельные призы.
В то время когда наездники отправлялись к месту старта, проводились другие состязания, в частности бег. Участники подразделялись по возрасту: мальчики, взрослые мужчины, старики.
После завершения состязаний люди расходились по домам угоститься праздничными кушаньями. А через несколько дней, в зависимости от погоды, приступали к севу яровых культур.
Сабантуй и по сей день остается самым любимым массовым праздником в Татарстане. В городах это однодневный праздник, а в сельской местности он состоит из двух частей: сбора подарков и майдана. Но если раньше Сабантуй праздновали в честь начала весенних полевых работ (в конце апреля), то теперь — в честь их окончания, в июне.

На куполе внутри мечети арабской вязью начертана сура КОРАНА Ихла, а на стенах повторены все 99 имен Аллаха, на шамаилях перечислены имена пророков