стихотворение мамы - сочинила в 1 классе:
каникулы, каникулы -
Веселая пора:
Играть с мячом, в скакалки прыгать...
А парта и звонок пускай подождут до сентября.

стихотворения папы:
Солнце всем цветочкам друг -
Греет всех оно вокруг.
Ручеек звеня бежит -
Хочет все цветы полить.
А цветы всем только рады -
Красота и ароматы.

Әкият.
Табигать – туган йортыбыз.
Бурсыклар илендә мәш килеп яшиләр, эшлиләр: агачлар кисәләр, йортлар салалар. Берсеннән-берсе матур мәһабәт йортлар пәйда була, киң юллар урман аша салына, елгаларда зур-зур күперләр салына. Әйе, матур шәһәр калка.
Ләкин карт бурсыкның җаны тыныч түгел, күңеле шомлана. Кичләрен сирәгәйгән урман буйлап тынчыган елгага төшә һәм таңны шунда утырып каршылый. Йөрәк әрни, җылый. Табигать-ана аның белән бергә авыр сулый, гөрселди, уфтана. Ул моның барысын да сизә, күрә. Табигатькә күпме зыян килә. Нигә яшьләр моны күрми дә, нигә сизми дә икән дип, көн дә йөрәге елый.
Әй, җиткерсеннәр, төзесеннәр. Тик нигә шулкадәр табигатьне рәнҗетергә? Күпме агач кисәләр, кайберләрен яраксыз дип, елгага агызалар. Ә алар әнә инде елга өстен каплап килә. Елгага инде сулар һава җитми, балыклар чарасызлыктан ярга сикереп чыгып җан бирәләр. Урманнар сирәгәя. Юллар төзибез дип, кисеп бетерәләр. Ә кече дусларга кайда яшәргә, кая качарга? Һаваны төтен исе, газ исе басты. Безнең ише картларга сулавы бигрәк читен.
Ә табигать елый. Күзләреннән яшьләр акмый, алар инде кибеп баралар. Чишмәләрнең челтерәү тавышлары бик сирәк ишетелә.
Менә таң ата. Ә кошлар җыры кайда соң? Төтен, сөрем, гөрелте аларны кай якларга дөмектерде? Карт бурсыкның шундый уйлар бергә йөрәге елый, күңеле сыкрый.
Тагын көн башлана, тагын илдә төзелеш,гөрелте, кисү, тарттыру һ.б.
Ә бит бар иде шундый тыныч заманнар: калын хуш исле урман: « Әйдә, яшьти, кер, тор,яшә,сарыф итмә, рәхәтен күр!» - дип,үз кочагына алган чаклар…
Шушы саф сулы, балыклар чумып уйнаган елгада ул үз сөйгәнен тапты, гайлә корды, балаларын үстерде, илгә чыгарып җибәрде. Их, үзгәртергә иде әле яшьләрне, аңлатырга иде…
Тәгәрәп, уйнап юлдан бабасын каршыларга онык бурсык килде. Ул көн саен аны шулай каршылый иде. Бүген бабасының күзләрендә яшьләр күреп, аның да елыйсы килде. «Бабай, нтгә елыйсың, бер-бер җирең авыртамы, сиңа миннән нинди ярдәм кирәк?» - дип күзләренә карап ялварды.
Менә, менә аның ышанычы, дәвамчысы.
-Улым, күрәсеңме бу табигатьне. Ул - безнең йортыбыз, анабыз. Ә син кара, аның чәчләре агарып сирәгәйгән, күз яшьләре кибеп бара. Ә төтен, сөрем исеннән үпкәләре кабарган. Аңа суларга бик авыр.
- Бабай, син нәрсә турында сөйлисең? – дип, кабат сорады бала бурсык.
- Улым, кара, урманнар бетеп бара, чишмәләр челтерәве көннән-көн сирәгәя, ә кошлар тавышын бөтенләй ишетмибез.
- Әйе, диде бала бурсык. Нишләргә соң, бабакай?
-Улым, табигать биргән байлыкларны сарыф итмәскә, ә кадерләп саклап яши белергә кирәк. Кискәнсең икән бер агачны, утырт икене; чишмәләрне яңартырга, елгаларны тазартырга, урманга кошларны кайтарырга кирәк, улым.
Әйе, ди бала бурсык. Мин әтигә әйтермен, әти башка дусларына. Без барыбыз да бердәм булып табигатькә ярдәм кулы сузарбыз.
- Ай, рәхмәт, улым, мин тиккә яшәмәгәнмен икән. Болай булгач, табигатьнең киләчәге бар.
Вакытлар узды, туфраклар тузды. Бурсыклар илендә урман гөрләп, чишмәләр челтерәп, кошлар сайрап, елгаларда балыклар уйнап торды. «Табигать – туган йортыбыз, аны һәрчак саклап ,кадерләп тотарга кирәк», -дип, инде бабай булган бала бурсык үз оныгына тәрбия, акыл-киңәшләрен бирә иде…

Сказка.
Три воздушных шарика.
В пылящейся коробке одного магазина лежали непроданные три воздушных шарика. Из-за обилия ярких игрушек, никто не обращал на них внимания. Однажды в магазин зашел один мальчик, у которого в руках были медные монеты, ровно в девять рублей. Он, озираясь по сторонам, что-то искал. Продавец поинтересовался:
«Чего желаете, молодой человек?»
Мальчик, держа в руках монеты, ответил:
«Я шариков хочу, но их у вас нет.»
«Подождите, молодой человек, были у меня шарики, они где-то залежались»,- ответил продавец.
Найдя запыленную коробку, продавец протянул мальчику три шарика:
«Больше нет, только вот последние эти три.»
«Спасибо, мне и этих хватит», - сказал мальчик.
Заплатив свои девять рублей, радостный и счастливый, мальчик ушел из магазина. Придя домой, он приготовил нити, ножницы и фломастеры. После ужина он начал надувать свои шарики. Первый шарик был сине-голубого цвета. Он обрисовал шарика как настоящего воздушного шара. На нити прикрепил коробку из-под спичек и посадил в него улитку. Через форточку окна он вечером выпустил свой воздушный шар на исследования мира улиткой. У улитки были усики, как у пришельцев из космоса. Он казался ему самым настоящим супергероем. Шар тихо-тихо поднялся ввысь и плавно полетел над городом. После пыльной коробки это было настоящим воздушным приключением. А шар летел, летел, летел…
На следующий день решилась судьба другого шарика. Нарисовав на нем веселую гримасу клоуна, мальчик привязал нить на ветку дерева, которое росло перед окном его друга. Этот друг был прикован к постели, не мог самостоятельно двигаться. Проснувшись утром, он увидел на окне веселого клоуна, который звал его на улицу. Лицо клоуна сияло, глаза смеялись. А оранжевый цвет переливался на солнце, даря лучезарный цвет комнате мальчика. Счастьем наполнилась комната, желание жить и нужность ощутил в себе больной мальчик. А шарик, после пыльной коробки, все веселил и веселил.
Третий шарик был самым большим. Он был ярко-зеленого цвета. Мальчик оставил его для себя, для своего дня рождения. А до него еще было три дня. Он привязал нить своего шарика ближе к окну, на край полки. Каждый день он любовался своим шариком. И ему хотелось делиться им. Приглашения были разосланы. И вот он долгожданный день его рождения. Сегодня все его друзья будут рядом с ним. Они вместе будут играть с великолепным ярко-зеленого цвета шариком. С этими мыслями он утром раскрыл глаза. Но что же он увидел? Его прекрасный шарик увял, еще не даря никому радости. Но мальчик не расстроился, он распустив нить, снова начал надувать. Шар разрастался и разрастался, стал больше прежнего. Радуясь великолепию, шар давал себя надувать все больше и больше, забыв о том, что в один миг он может разорваться. Но этот миг стояло того, думал шар. Пришедшие друзья в гости ахнули увидев огромный шар. Началась веселая игра, но в комнате не было простора и шар лопнул. Переживаниям не было границ, но мальчик, быстро сообразив, из каждых разорванных кусочков надул пять маленьких шариков. Из одной большой радости получилось уже пять маленьких, но много, много радости после пыльной короб