Выполненное задание со страницы 20 Культурного дневника

Кышкы сер

Без ике игезәк. Минем исемем Нәсимә, туганымныкы – Нәсим. Быел инде өченче сыйныфта укыйбыз. Быел кышны зарыгып көттек. Кыш көне нинди рәхәт булганны бөтен кеше белә инде, аны сөйләп кенә бетерерлек түгел.

Ккыш көттереп кенә килде шул. Кар һаман яумый да яумый… Көтә-көтә көтек булдык дигәч кенә, ниһаять, икенче декабрьдә кар да яуды. Чаңгы, чана шуарга, кар бабайлар әвәләргә тели болар дип уйлыйсыздыр инде. Телибез, әлбәттә! Кар бабайсыз, чана-чаңгысыз нинди кыш булсын ди! Тик безнең Нәсим белән икебез генә белгән серебез дә бар. Без быел да кошлар ашатыр вакыт җиткәнне көтәбез.

 Узган елны кыш буе кошлар ашаттык. Яраттылар кошлар безнең сыебызны. Язга таба бездән һич тә курыкмыйча, якын ук килеп тукланалар, ә бер песнәк, кыюланып, кулымнан чукый башлады хәтта. Тик тора-бара фанердан ясаган җимлек җебеп, ләпшәеп төште шул. Кошларны сыйлый алмый башладык.

Быел инде Нәсим кошларны ашатырга дип яңа җимлек ясады. Мин дә булышкан идем, Нәсимгә кадаклар биреп тордым, такталарга какканда тотыштым. Көз көне, җырчы кошлар көньякка киткәч үк ясадык без аны. Ул шундый матур килеп чыкты! Дүртпочмаклы, кырлары тип-тигез,өстендә түбәсе дә бар. Өч яшьлек энебез Нияз табып алып ватмасын дип, без җимлекне  карават астына яшергән идек. Бүген иртән урамдагы карны беренче булып мин күрдем һәм кычкырып та җибәрдем:

-          Нәсим, кыш килгән анда!

Йоклап яткан Нәсим шундук сикереп торды, тәрәзә янына килде.

-          Әйдә, Нәсимә, киен, башкалар уянганчы кошларны ашатыйк!, — диде.

Шулай итеп, без бик тиз киенеп, бакчага йөгердек. Көнбагыш, тары ярмасы кебек сыйны да әллә кайчан әзерләп куйган идек, җимлекне алдык та карда эз калдыра-калдыра олы юкә агачына таба киттек. Җимлекне  тиз генә элеп куйдык. Нәсим  бер сызгырган иде – канатлы дуслар кайсы каян очып килеп тә җитте. Шул ук былтыргы чыпчыклар, ике песнәк – танып алдык бит, үзләрен, әй! Бары тик чыпчыклар саны арткан, дүртәү булганнар. Алар безнең белән исәнләшкәндәй чыркылдап куялар: таныйлар ич.

Кошкайларны без дә сагынганбыз икән! Каты салкыннар башланганчы, яңа җимлеккә  өйрәнсеннәр әле.Туганнарын, дусларын да үзләре белән чакырсыннар. Кошлар үзләренә азык беткәнне күреп, бүтән җиргә җим эзләп китмәсен, дип, төшке аштан соң юкә янына яңадан килдек. Инде озакламый кояш баерга җыена, ә чыпчыклар һәм песнәкләр тырыша-тырыша кардан җим чукый. Еракта урман күренә. Агач  ботакларына мул итеп кар кунган.Тиздән кошлар үз өйләренә таба очып китәр, ә без Нәсим белән базарга, көнбагыш алырга керербез, һәр башланган көнгә сөенеп, кошкайларыбыз янына йөгерербез.