Лилия Садриева "Каеннарым шавы"

Авылымнан җыенып чыгып киттем,
Каеннарым озата бардылар.
“Кабат безгә әйләнеп кайт!” – диеп,
Күңелемә шатлык салдылар.
Каеннарым озатып калдылар.
Ак каеннар, ак бәхетләр булып,
Юлларымны минем яктыртты.
Теләкләрем тормышыма ашты,
Хыялларым һаман ашыкты,
Юлларымны минем яктыртты.
Күңелемә моңнар тулган чакта,
Ялкынланып хисләр ташыса,
Күңелдәге татлы бер моң итеп,
Каеннарым шавын ишетәм,
Якты тормыш шавын ишетәм.
Каеннарым һаман чакыра төсле
Алга сузып ап-ак кулларын.
Гомер буе алар миңа шулай
Көйләр төсле тормыш җырларын,
Кушылыр, бәлки, минем җырларым.