фаннур

Җир йөзендә һөнәрләрне саный китсәң ,исең акылың
китәрлек.Әйе ,һөнәрләр бик күп, ә менә үзеңә туры
килерлек,син ярата алырлык һөнәрне сайлау бер дә
җиңел эш түгел.
Кем булырга?Нинди һөнәр сайларга?Нинди генә һөнәр
сайласаң да ,иң мөһиме ул эшне син күңелең белән
яратып эшләргә тиеш.
Мин үскәч укытучы булырга хыяланам.Нәни генә бер
нәрсә дә эшли белми торган балаларга ,дөньяның
матурлыгын күрә белергә өйрәтәсем килә.Аларны
белемле кешеләр итәсем килә.Елдан –ел аларның үсүен
күреп картаясым килә.
Ә әйбәт укытучы нинди булырга тиеш соң?Беренчедән
әйбәт укытучы балаларны яратырга,аларны аңнарга
тиеш.Бу һөнәрне сайлаган кешеләр үз өстенә нинди
җаваплылыкны алуын белергә тиеш булалар.Чөнки
балалар белән берәр нәрсә булса, аның өчен укытучы
җаваплы була.
Икенчедән балаларда фәнгә карата кызыксыну
уятырга тиеш.
Өченчедән үз белеме өстендә эшләргә тиеш.
Менә шушындый сыйфатлары булса гына ул кеше чын
укытучы була ала.
Мин шушы сыйфатлар булуын һәм чын укытучы
булырга телим.

Пусть цветут поля, в радость душе, поют жаворонки высоко в небе. Радуются дети,улыбаются.
Пусть гордятся наши родители, нашей учёбой и творчеством.
Пусть люди меньше болеют. Пусть всегда люди спешат на работу, в школу, в садик.
Пусть сбудется заветная мечта каждого человека!!!
Пусть!Пусть!Пусть!
Миру – мир поют все дети,
Нет войне!- твердят отцы.
Солнце радует нас утром,
В каплях утренней росы.
Это наша жизнь, пусть она пройдёт успешно, правильно. Чтобы в старости не было стыдно за прошлое.

Человек без улыбки:
это кухня без плитки,
это море без чайки,
это дом без хозяйки,
это кот без хвоста,
это хвост без кота!
Улыбайтесь всегда
и хорошего дня!

Религия - культура, власть и сила.
Воздвигнутая мысленно стена.
Кого-то на века превозносила,
Кого-то уничтожила она.

урок культуры → урок культуры
Эти слова все известны давно,
Видишь, они просты, и не новы.
Но я ещё раз повторю всё равно:
- Добрые люди, будьте здоровы!

- Добрый день! – тебе сказали.
- Добрый день! – ответил ты.
Как две ниточки связали
Теплоты и красоты.

- Здравствуйте! – ты скажешь человеку.
- Здравствуйте! – улыбнётся он в ответ.
И, наверно, не пойдёт в аптеку
И здоровым будет много лет.

За что мы говорим “спасибо”?
За всё, что делают для нас.
И мы припомнить не смогли бы,
Кому сказали? Сколько раз?

Нам желаю “Доброго пути”.
Будет легче ехать и идти.
Приведёт, конечно, добрый путь
Только к доброму чему-нибудь.

Отменить, что ли, слово “пожалуйста”?
Повторяем его постоянно.
Нет, пожалуй, что без “пожалуйста”
Нам становится неуютно.

Простите, я больше не буду
Нечаянно бить посуду,
И взрослых перебивать,
И что обещал – забывать.
Но если я всё же забуду –
Простите, я больше не буду.